7.10.08

Hoy por ti, Cris


Hoy por mi amiga Cris, también conocida como "la Cris" (la chunga, jajaja), principalmente porque es su cumpleaños y también porque me apetece, porque se lo merece y porque ya tocaba.
Aquí donde la veis, la moza cumple 23 añitos. Así que chica, ¡¡muchísimas felicidades!! A ver si lo celebramos y de paso nos vemos, que ya hace mucho que no te veo. Quiero desearte un feliz cumpleaños y que este año sea más feliz que el anterior. Ya hace más de 5 años que nos conocemos y durante todo este tiempo hemos pasado por muchas cosas buenas y otras no tanto, pero siempre hemos estado juntas y me encanta tenerte como amiga. Gracias por estar siempre ahí.

Muchos besos
YANKO

20.9.08

Dilema tras dilema

¿Porqué me paso la vida decidiendo? Cada día me lo pregunto más. ¿Cómo puede ser que no deje de pensar en "hago esto o hago aquello"? Mi vida en sí es un dilema. ¿Porqué tiene que ser todo tan difícil? ¿O acaso soy yo la que lo hace difícil? No me extrañaría en absoluto que la respuesta fuera afirmativa. Me paso el día decidiendo que tengo que hacer, en casa, en el trabajo, con los amigos, etc. Y no sé si hago bien o no, pero siempre acabo decidiendo hacer lo que los demás esperan que haga o aquello que sé que va a molestar menos a los demás. ¿Debería pensar más en mí y menos en los demás? ¿Debería hacer lo que a mi me apetece sin tener que estar pensando, si hago esto, seguramente molestaré a tal o cual o debo seguir haciendo las cosas como los demás quieren? ¿Debería darle una lección a esa gente que siempre espera que esté cuando me necesitan, pero que cuando soy yo quien los necesita no estan? ¿Es correcto que deje colgado a alguien que me ha decepcionado y fallado, el día de su cumpleaños, para irme con gente con la que realmente me apetece estar? ¿O debo estar con esa persona pese a todo? ¿Debo demostrar que soy diferente y que cuando alguien me necesita ahí estoy, pese a todo lo que haya pasado, o debo devolvérsela con la misma moneda?
En fin, seguiré con mis dilemas...

Besos
YANKO

18.9.08

Se avecinan cambios

Como decía en el último comentario, ha empezado una nueva etapa en mi vida y, en consecuencia, siento la necesidad de cambiar algunas cosas. Cosas de mi vida diaria que no son como quisiera que fueran y cosas, en definitiva, que me afectan y quisiera cambiarlas. Los cambios no siempre son positivos, pero creo que un cambio en algunos aspectos de mi vida, no me irán mal. Supongo que es cuestión de intentarlo, lo malo es que después no hay vuelta atrás.
Hay cosas que en los próximos meses cambiarán, algunas por decisión propia, como digo, pero otras por decisión de otras personas y que acabarán afectándome muy de cerca.
En fin, que se aproxima una época de cambios. Ojalá que sean todos positivos y que no tenga que arrepentirme de haber tomado alguna de esas decisiones.
Por hoy nada más que estoy un poco espesa...

Besos
YANKO

1.9.08

Una nueva etapa

Hoy día 1 de septiembre de 2008 he empezado una nueva etapa de mi vida. Sólo deseo que sea una etapa feliz y con más alegrías que tristezas. Y para empezar con energía qué mejor que poner una foto de las vacaciones que hemos pasado en Francia. De entre las más de 3000 fotos que hicimos he elegido esta por ser una de las más representativas. Gracias cariño por estas vacaciones y a todos los demás por apoyarme en esta nueva etapa de mi vida.



Besos
YANKO

19.7.08

Cambio de planes

Ayer decidimos cambiar nuestros planes vacacionales (que raro suena...). De la idea de ir a Francia del 5 al 27 de agosto, en avión y movernos por allí en trenes y autobuses, sólo queda el destino. Nos vamos a Francia, pero el día 28 de julio, en coche, y volvemos el día 15 de agosto. Se adelanta el viaje y cambiamos el medio de transporte, pues es la opción más barata, cómoda y con la que será más fácil ver todos los rincones que queremos ver del Valle del Loira, de la Bretaña, de Normandía y de París. Además siempre se puede añadir o quitar alguna visita, en función del tiempo que tengamos y de lo que vayamos viendo, incluso por el camino desde Barcelona.

Así que resulta que en menos de 10 días nos vamos, y teniendo en cuenta que me voy tres días de colonias con los niños, me quedan 3 o 4 días ahora y el fin de semana cuando vuelva, para prepararlo todo. Bueno, esperemos que sea un viaje muy agradable y que nos guste lo que veamos.

Besos
YANKO

17.7.08

¡Ahora sí que sí! ¡Ya soy Educadora Social!

Creo que el título es claro. Ya se han cerrado las actas y está todo más que aprobado. Así que a falta de empezar con los trámites del título, ya se puede decir que soy Educadora Social. Así que sabiendo esto y que tengo el trabajo de mis sueños a partir del 1 de septiembre, ¿qué más puedo pedir? Creo que poca cosa más (al menos en el ámbito profesional). Estoy contenta y quiero compartirlo con todos.
Gracias a los que durante estos 3 años de carrera me habeis aguantado, tanto en las épocas de estrés como en las más relajadas, sin vosotros/as posiblemente no lo hubiera conseguido. Empezando por Aarón y mi família y acabando por las personas que he ido conociendo hasta hace poco, sin olvidarme nunca de mis amigos, aquellos que siempre han estado apoyándome en todo. Gracias.
¡Y ahora a disfrutar del veranito!

Besos
YANKO

13.7.08

Reflexiones

¿Qué ha pasado durante el último año de mi vida? La respuesta es fácil, muchísimas cosas, unas buenas y otras no tanto...
Si nos remontamos al verano pasado, creo recordar que fué un bonito verano, trabajando en el mes de julio y en agosto viajando a Egipto y haciendo una escapadita de un fin de semana a Granada. Dos viajes que me gustaron mucho y de los que disfruté de la compañía y de las vistas.
Después llegó septiembre y aunque se suponía que las vacaciones de verano habían acabado, para mi no fué así. Debería haber empezado las prácticas de tercero en el Ateneu, pero todo se fué retrasando hasta mitad de octubre y las clases de la universidad tampoco empezaron, así que sin trabajo y sin estudios, me dediqué durante el mes de septiembre a aprovechar mis últimos días con Aarón.
A continuación llegó el 1 de octubre y todo cambió, ese mismo día Aarón se fué a Perú y yo empezé mi último año de universidad. Esa misma semana empezé de nuevo a trabajar en ADUAB y el curso de árabe al que me había matriculado. La primera semana de octubre fue un desastre, no me hacia a la idea de que iba a estar 9 meses sin ver a Aarón y en cuanto paraba de hacer cualquier cosa que me distraía sólo me venía a mi cabeza la cara de mi niño, la distancia que nos separaba y el tiempo que faltaba para volvernos a ver. Poco a poco, fui llenando mi agenda de actividades, lo que hizo que llevara mejor la distancia y la separación, pero también que mi estrés aumentara.

A principios de noviembre se me podía ver yendo a la universidad a clase y a trabajar al ADUAB, haciendo las practicas en el Ateneu, trabajando en Hospitalet, asistiendo a clase de árabe y siempre que podía quedaba con los amigos para distraerme. Este mismo mes me decidí y me compré los billetes de avión para irme a Perú en Semana Santa a ver a Aarón. Me costaron una pasta importante pero no me importó pues iba a poder ver a mi niño.
En diciembre dejé el trabajo de Hospitalet, en el que no llegué a aguantar dos meses pero encontré trabajo en la escuela de idiomas Comunica't. El cambió fue genial, una de las mejores decisiones que he tomado nunca. También llegó Navidad y con ello, días de fiesta y de añoranzas. El año nuevo se presentó como nunca, mal porque no estaba con Aarón, porque desde hacía varios años iba a ser el primero que pasara sin él, pero bien, porqué nos pegamos una gran fiesta y me propuse que el 2008 sería mi año.
El mes de enero fue raro, volví a mis actividades rutinarias excepto a la universidad, pues se presentaban los examenes del primer semestre y tocaba estudiar. Debo reconocer que no me apliqué mucho y que como era de esperar mis notas bajaron. Pero empezé el segundo semestre, en febrero, más motivada con la idea de que en junio quería acabar la carrera y que no tenía más remedio que ponerme en serio.
En marzo se presentó Semana Santa y por lo tanto, un gran viaje me esperaba. El día 13 de marzo me embarqué en el aeropuerto de Barcelona, destino Madrid-Lima. Al llegar a Lima me encontré con una gran sorpresa, Aarón vino a buscarme al aeropuerto, había cambiado el billete a Piura para el día siguiente y tenía reservada una habitación en un hostal en el centro de Lima. Fue un bonito reencuentro. Igual que fue todo el viaje. La verdad es que no me puedo quejar de nada de mi estancia allí. Sol, calor y también lluvia, pero lo que importa, la convivencia durante 10 días con Aarón, muy bien. Me acogieron en el Hogar de Cristo donde estaba viviendo Aarón, y todos se portaron muy bien conmigo. El regreso del viaje fue un poco más tormentoso, cambios de aviones y rutas, que me llevaron hasta Nueva York y me hicieron llegar un día más tarde a Barcelona. Pero fué toda una aventura que siempre me quedará para explicarsela a mis nietos.
Y de nuevo, vuelta a la rutina, pues quedaba lo peor hasta el final de curso. Abril y mayo pasaron bastante despercibidos por la rutina y el estrés del día a día. Pero llegó junio y mi vida volvió a dar un giro. El día 3 de junio, regresó Aarón a Barcelona, después de su larga aventura y el día 4 hicimos 5 años juntos. Pero como creo que ya todos sabeis, este mes de junio fué muy estresante para mí. Muchos trabajos que hacer para la universidad, problemas con compañeras que no se implican y pasan de todo, el final del curso de árabe y el examen, el final del ADUAB que hasta casi la última semana no se sabía si continuaría con sus actividades o si se cerraba (al final continua), los últimos días de trabajo en la escuela de idiomas y las últimas prácticas en el Ateneu. Mucho estrés, unido a noticias inesperadas y no muy buenas, pero el final ha sido capaz de tapar lo malo y dejar ver lo bueno. Porque aunque de golpe todo se acababa en el plazo de dos o tres días, ahora empezaba una nueva etapa. Acabé el mes de junio con la mejor notícia que nadie me podía dar y al día siguiente empezaba el casal de verano en el Ateneu.
Y ahora que ya está acabando el casal y por tanto empiezan mis vacaciones, creo que este año podré disfrutarlas mucho, sabiendo que ya he acabado la diplomatura de educación social (sólo falta tramitar el título), que en agosto nos vamos a Francia de vacaciones y que el día 1 de septiembre empiezo a trabajar donde siempre he soñado trabajar. ¿Qué más puedo pedir?
Bueno siempre se puede pedir algo más así que no me voy a cortar: desearía olvidar ciertas cosas que han pasado y volver a la normalidad. Me gustaría que algunas personas miraran más allá de su ombligo y supieran aceptar que no todo puede ser como ellos quieren y cuando quieren. Me hubiera gustado que una persona importante para mí no me hubiera fallado y que fuera un poco más sensata hasta el punto de hacer algo que le he pedido personalmente que no haga sólo por llevar la contraria y fastidiar. Quisiera que algunas personas pensaran dos veces lo que van a decir antes de decirlo si con eso evitan que otras sufran. Para algunas cosas desearía volver a la infancia para no tener ciertas responsabilidades y poder vivir los buenos momentos junto a personas que ya no están, pero también deseo vivir el presente y pensar en el futuro y demostrarme a mi misma que de adulta también se disfruta de buenos momentos.
Sin más, daros las gracias a todos los que estais junto a mí, porque contribuís a que el presente sea más feliz y fácil de llevar. Y perdonad si os he fallado.

Besos
YANKO

31.5.08

Poema

Hoy quiero compartir con tod@s vosotr@s un poema que me encanta y que espero que os guste y que sea una buena forma de acabar el mes de mayo.
Está en catalán, pero no creo que haya problema, pues creo que todos los que leeis el blog entendeis el catalán perfectamente y si alguien no entiende algo que pregunte. Aquí os lo dejo:


CADA ROSTRE ÉS UN MIRACLE

Un infant negre de pell negra,

d'ulls negres,
de cabells arrissats o encrespats,
és un infant.

Un infant blanc, de pell rosada,
d'ulls blaus o verds,
de cabells rossos o llisos,
és un infant.

L'un i l'altre, el negre i el blanc,
fan el mateix somriure
quan una mà els acarona,
quan se'ls mira amb amor
i amb tendresa se'ls parla.

Vessaran les mateixes llàgrimes
si se'ls contraria, si se'ls fa mal...
No hi ha dos rostres absolutament idèntics.

Cada rostre és un miracle.
Perquè és únic.
Dos rostres poden assemblar-se,
però mai no seran completament iguals.

La vida, justament, és aquell miracle,
aquell moviment permanent i canviant,
que mai no reprodueix el mateix rostre.

Viure conjuntament
és una aventura on l'estimar,
l'amistat, és una bella trobada
amb allò que sempre és diferent de tu
i que t'enriqueix.

TAHAR BEN JELLOUN (Marroc)

Besos
YANKO

27.5.08

Empieza un mes diferente

Sí, ya sé que no es día 1 de junio todavía, pero para mi hoy empieza un mes diferente. Desde hoy y hasta dentro de un mes, tengo muchas cosas que hacer y que celebrar. Para empezar hoy debo anunciar a los cuatro vientos que, si nada ni nadie lo cambia, esta mañana he hecho mi última clase de la carrera. ¡Sí, tal y como lo leeis! Como decía Eli ésta mañana es difícil de creer y de asimilar, sobretodo porque lo que ahora viene es un faenon impresionante: muchos trabajos. ¡Por suerte, ya no tengo ningún examen más! Y ahora que me tengo que centrar en hacer esos trabajos para dentro de poco más de dos semanas, tengo que celebrar también que el martes próximo Aarón vuelve a casa (no por Navidad, pero si para verano :P) y evidentemente no me va a dejar indiferente, después de 9 meses de ausencia... Y también hay que celebrar que dentro de una semana se cumplen 5 años de nuestra vida juntos...
Y no me olvido (imposible de olvidarme) que quiero celebrar en aproximadamente un mes, un título. Quiero celebrar y a lo grande (¡prepararos todos!) que se acabó la universidad, al menos, temporalmente (no descarto volver a estudiar algo más algún día, pero no ahora).
Así que como se puede deducir va a ser un mes movidito, entretenido y de mucho estrés, pero espero que el resultado sea una gran alegría y que esta etapa que se está acabando, dé a las puertas de otra etapa igual o mejor que esta.
Gracias a todos los que estais a mi alrededor habitualmente y disculpad si durante este mes os digo una mala palabra, un mal gesto o cualquier cosa que se deba a mi estado de ánimos.
A los y las educadoras sociales que estan en la misma situación que yo, sólo os doy ánimos, porque chicos y chicas, esto ya se acaba. Bueno, y a todos los universitarios que ahora empiezan a estudiar para los examenes y que también les espera un mes complicado, ¡ánimos y suerte!

Besos
YANKO

23.5.08

Hace 9 meses...

¡No, no se trata de un embarazo (sino creo que ya se me notaría un poquito...), que nadie se asuste! Lo que pasó hace casi 9 meses es que Aarón se fue a Perú y todavía no ha vuelto. Pero que nadie se preocupe que en 10 días está de nuevo en casa. Ya sé que muchos lo sabeis pero yo necesito explicarlo para creermelo. Cuesta creer que ya queda tan poquito para tenerte de nuevo en casa, cariño. Y como ya queda tan poquito, no se me ocurre nada mejor que poner la única foto que tengo de la despedida que te hicimos, con todos los amigos (gente de Santa Coloma, de la uni, de la batucada, etc.). No es una foto de mucha calidad ni se ve gran cosa de la fiesta, simplemente tu cara y la mía cuando entramos al Celler de les Brases y te encontraste con unas 20 personas que estaban allí por ti, para despedirte temporalmente como te merecías.

Hasta muy pronto.
Te quiero.
Besos
YANKO

18.5.08

Lituania

Tal día como hoy del año pasado, estaba yo cogiendo un avión comino de Lituania. Del 18 al 25 de mayo estuve con otras 25 personas aproximadamente, de diferentes paises (España, Italia, Bélgica, Hungría, Eslovenia, Alemania y Lituania) haciendo un curso sobre los jóvenes discapacitados que cursan estudios superiores. Fué una semana con muchos contrates, me lo pasé muy bien, a la vez que lo pasé fatal con mi pedazo nivel de inglés; aprendí mucho y eso que no me enteré ni de la mitad; conocí a mucha gente y tengo un bonito recuerdo de todos (igual no me acuerdo bien de los nombres, pero de las caras sí) y además hice una gran amiga (Meritxell, una de mis compis española). Fué una experiencia inolvidable a pesar del gran obstáculo del idioma, pero al igual que Mija pudo superar los grandes bordillos de las acercas de Vilnius (que para quien no lo sepa es la capital de Lituania) con su silla de ruedas, yo conseguí superar mi obstáculo personal.
Así que como recuerdo pongo una foto (no salimos todos, pero casi hay una representación de todos los paises). Es de las pocas fotos que tengo que salieron bien, la mayoría estan movidas, desenfocadas o demasiado iluminadas.


Besos
YANKO

17.5.08

¡Felicidades mi amor!

¡Y ya llegó el día! Hoy es el cumpleaños de este chico tan guapo que veis en la foto (bueno, no lo mireis mucho, que es mío :P). ¡Felicidades mi amor! ¡Qué mayor eres ya! Nada más y nada menos que 23 tacos... ¡cómo pasa el tiempo! Parece mentira que hace 5 años estuvieramos en casa de tus tíos en Sagrada Familia, dandote una gran sorpresa por los 18 y que ese fuera el punto de partida de nuestra relación... ¡Todavía no me creo que haya estado 5 años aguantandote! jajaja. ¡Bueno ni que tu me has podido aguantar a mi! Pero bueno hoy no hablemos de nosotros, que ya pronto tendremos tiempo ;), sino de ti. Te deseo un feliz día que aunque lo pases solo, lejos de todos los que te queremos, no creo que lo puedas olvidar jamás, pues eso de celebrar tus 23 en Río de Janeiro, visitando Viradouro y demás sitios relacionados con la Samba y, en definitiva, con tu gran pasión, la música, no es nada despreciable.

[La foto, es del viaje a Egipto, en el crucero por el Nilo]

¡Feliz día!
Besos
Te quiero
Xenia (o lo que es lo mismo, Yanko)

10.5.08

Puente de mayo en Londres




























Hoy no tengo muchas ganas de escribir, así que aquí os pongo algunas fotos de mi estancia en Londres, durante el fin de semana pasado. Cosas que he visto y he vivido y que dudo que vaya a olvidar. Así de paso os doy un poco de envidia ;)

P.D. ¡Felicidades Jose! (sé que no lo verás, pero no está de más recordar que hoy es tu cumpleaños y menuda sorpresa te dimos ayer!)



Besos
YANKO

8.5.08

Unos días en Londres

Hace varios días que volvimos de Londres, pero he estado tan ocupada que no he tenido tiempo ni de pasar las fotos al ordenador ni de actualizar hasta ahora.
Ante todo dar las gracias a estas dos guapísimas amigas mías que sin ellas este viaje no hubiera sido lo mismo. Me he divertido mucho con vosotras, ¡mira que hemos llegado a hablar y a reir! ¡Somos unas cotorras las tres! Para siempre quedaran cosas como el "Sorrrrrrrry" de la Eli y las númerosas fotos de la Yoli a la London Eye y a la Tower Bridge, jajaja.
Todo nos ha ido muy bien, nos hemos orientado perfectamente, con el metro ningún problema, el hotel sin lujos pero bien (excepto la cadena del lavabo, jajaja), las comidas pues normales para estar 4 días fuera de casa (comida rápida, hamburguesas, pizzas, bocatas y similares), el tiempo perfecto (casi no ha llovido, ha hecho bastante sol y calorcillo), así que no podíamos pedir más.
Así pues este viaje dudo mucho que pueda olvidarlo, sobretodo por la compañía y los buenos momentos. ¡Gracias chicas! Os quiero.

[Otro día pongo más fotitos]

Besos
YANKO

28.4.08

Batubaroa en el Parc de la Ciutadella

Ayer, entre otras cosas, Festa de la Solidaritat al Parc de la Ciutadella con la actuación estelar de BATUBAROA. Me lo pasé muy bien, ví a gente conocida que hacía tiempo que no veía y también a muchos nuevos integrantes de Batubaroa. ¡Menudo cambio en el grupo, son el doble que antes, tocan mejor y, además, ahora tienen hasta bailarinas! Aunque casi que me sorprendió más ver anunciada a Batubaroa en grandes carteles en varias paradas de metro (entre ellas Santa Coloma), como una de los principales actuaciones en esta fiesta organizada por Intermón Oxfam.Seguramente ninguno leerá esto, pero no está de más decir que habeis mejorado mucho y que seguís teniendome como fan número uno. Seguramente soy la persona que más veces os ha visto tocar, que más cosas ha tenido que cargar mientras vosotros tocabais y que más fotos y vídeos de vosotros ha hecho, aunque la mitad o más de los que estais ahora ni me conoceis (quizás ni sabeis que soy la novia de Aarón (porque tampoco lo conoceis a él) y, por lo tanto, la cuñada de Miranda). ¡A ver si seguís mejorando y disfrutando de la música!

Besos
YANKO

24.4.08

Un Sant Jordi diferente...

Pues sí, este año, aunque por la foto no lo parezca, me he quedado sin rosa, de mi pareja, claro está. Porque que te la regale el jefe o tu padre no tiene gracia...
Las rosas que veis en la foto, estan en la mesa del comedor de mi casa, si, hay muchas, y sólo somos 4 personas en casa, pero es que ayer regalaban y vendían rosas por todas partes!
Por la mañana estuve en Badalona, celebrando Sant Jordi con el Grup Laila del Ateneu, y también me tocó vender algun libro que otro en la Fira que organizaron.
Además, durante estos días me ofrecieron trabajar en una floristería y evidentemente dije que no. No podía hacerle la competencia a "A. Fortuño Flors". ¡La familia, aunque sea política, es lo primero! Así que ayer trabajé jornada doble en la escuela de idiomas, eso sí podría cobrar tres sueldos, porque en 6 horas, hice de recepcionista, de florista y de niñera. Vamos un día completo...
Hoy ya estoy más relajada y un poco más descansada. ¡Aunque tengo tantas cosas por hacer que ya no dejo de pensar en el viaje a Londres, de la próxima semana!

Besos
YANKO

20.4.08

¡Ya hace un año!

Sí, sí, ya hace un año que tengo el carnet de conducir, de hecho desde el día 18 de abril, pero como en mi carnet pone día 20, pues oficialmente es hoy. Desde hoy ya puedo quitar la "L" del coche, aunque con las pocas veces que lo he cogido en estos meses, igual debería dejarla unos mesecitos más...
¡Pero sigo sin coche! Y como tengo otras prioridades pues el coche es lo que siempre va quedando atrás. Y si alguien se ofrece a ayudarme, tiene 5 meses para pensar y ahorrar, jajaja. Y a ver si así los 23 los celebro con un cochecito.
En fin, que sigo con la misma idea del otro post: ¡qué rápido pasa el tiempo! ¡Madre mía cuantas cosas han pasado desde que tuve el carnet hasta ahora! No sólo en relación al carnet y el coche, sino a todo en general. Por eso, próximamente hablaré de cosas importantes que han pasado hace un año, dos o tres o los que sean. Será como una nueva sección. Pero ahora no sigo que tengo que estudiar para el examen de mañana y ya estoy perdiendo mucho tiempo.

Besos
YANKO

17.4.08

¡Necesito desconectar!

Esta mañana hablando con una de mis mejores amigas, "la Cris", me he dado cuenta de lo rápido que pasa el tiempo, que hace un mes yo estaba en Perú y ahora estoy aquí preocupandome de los examenes, los trabajos y, en definitiva, del estrés. Pensando ya en mi viajecito a Londres con mis otras dos niñas (que por poco no puedo ir) y en el veranito. Parece que fué el otro día cuando yo estaba viviendo con toda esta gente de la foto, que es la gran familia que me acogió en Piura, y ahora estoy ya pensando en el puente de mayo y el viaje a Londres. ¡Necesito desconectar!

Besos
YANKO

13.4.08

Menorca

Hoy me apetece actualizar con un par de fotos de nuestro primer viaje juntos: Menorca (verano de 2005).
¿A que estamos guapos? ¡Me encantan estas fotos! ¡¡Aunque menudos pelos lleva mi niño!! Muchos no lo habeis visto con el pelo largo, pero es que Aarón ha cambiado de look varias veces...
Bueno he puesto estas fotos, primero porque me apetecía poner fotos de playa, que ya estoy deseando que llegue el veranito y estirarme en la playa a olvidarme de todo y, segundo, porque quiero empezar una nueva sección en la que pondré fotos de viajes. Pero no os hagais ilusiones que no voy a actualizar cada día. De tanto en tanto pondré alguna fotillo, explico de donde es y listo.

Besos
YANKO

2.4.08

Ya en casa...

Sí, ya sé que hace una semana que volví de Perú y no he actualizado, pero es que no he tenido ni tiempo ni ganas, la verdad... Ahora he encontrados unos minutos para decir que el viaje a Perú ha ido muy muy bien, que todo me ha gustado mucho y lo que más, estar con mi niño después de tantos meses. No voy a explicar aquí todo el viaje, porque han sido bastantes días y se haría pesado, así que al que le interese que quede conmigo y yo le cuento lo que quiera (como algunos ya habeis hecho).
Pongo esta foto mía en Lima, desde un mirador, que si no recuerdo mal se llama el Cerro de San Cristóbal (Aarón, corrígeme si me equivoco), de mi primer día en Perú y con Aarón. Porque al final vino a darme una gran sorpresa y me estaba esperando en el aeropuerto de Lima no de Piura, y nos quedamos un día en Lima viendo alguna cosilla, para que no se diga que he ido a Perú, pero no conozco la capital. ¡Gracias por la sorpresa cariño!

Besos
YANKO

12.3.08

¡Cerrado temporalmente por vacaciones!

Como ya todos sabeis me voy a Perú unos días, así que no creo que pueda actualizar el blog en unos cuantos días (unos 12 días, aprox.).
A la vuelta, prometo seguir escribiendo.

¡Cuidaros y divertiros mucho!
Os quiero.
Besos
YANKO

9.3.08

Se acerca el día de partir...

Pues sí, ya se acerca el día. Este mismo jueves, me embarco en una gran aventura, me marcho yo solita con mi maleta a Perú. Ya tengo la maleta casi preparada y cuesta creerme que queda tan poquito... Hace más de 5 meses que estamos separados y me acuerdo los primeros días que se me hacían eternos, que iba medio llorando por los rincones, que mal lo pasé. Eso poco a poco fué cambiando, nunca me he acostumbrado del todo, pero se ha hecho más llevadero y ahora que esto ya es pan comido, estoy nerviosa. Sólo pienso en estar ya allí, en el reencuentro y en la convivencia de estos 10 días. Y confío en que la vuelta no sea demasiado dura y que el final de esta historia sea feliz.


Por si no vuelvo a actualizar antes de irme, que es muy probable, saludos a todos y disfrutad de vuestros días de fiesta. Tanto los que os vais como los que os quedais, aprovechad para descansar, desconectar de la rutina y para divertiros. Nos vemos a la vuelta. ¡Y gracias a todos los que vinisteis ayer, me lo pasé muy bien con vosotros!

Besos
YANKO

25.2.08

¡Por fin he encontrado a Wally, digo a Aarón!

Pues lo dicho, ¡por fin sé algo de ti! Ya tocaba, después de una semana sin saber absolutamente nada... Que mal lo hemos pasado... pero bueno, ya todo ha pasado, sabemos que estás bien y en Piura.
Pronto cruzaré el inmenso océano que nos separa y espero encontrarte en el aeropuerto de Piura, esperándome con los brazos abiertos, para darme el mayor abrazo que jamás le hayas dado a nadie. Necesito volver a sentirte cerca, sentir tus manos entrelazadas con las mías, sentir tus caricias y tus besos... Cariño, te amo.


Besos
YANKO

24.2.08

¿Donde y cómo estás?

¡Ya no puedo más! Necesito saber donde y cómo estás, que haces, y porqué hace una semana que no sé absolutamente nada de ti... Me conformo con un "hola, estoy bien, en cuanto pueda te llamo o te escribo". Esto de llevar una semana sin saber nada de ti, me tiene intranquila. No sé si estás bien o no, no sé donde estás, no sé si has vuelto a Perú o sigues en Ecuador y para colmo me he enterado que han habido inundaciones en Ecuador... No puedo estar tantos días sin saber de ti, necesito aunque sea un email cortito que diga que como estás y que haces. Durante estos 5 meses que llevamos separados hemos pasado semanas en las que hemos coincidido poco o nada, pero al menos, nos escribíamos emails, pero es que ahora ni eso. Por favor, dime que estás bien.
¡Menos mal que ya sólo quedan 18 días para verte! No aguanto más esta separación, te necesito. Quizás soy una egoísta, pero necesito tenerte cerca. Esto está siendo muy duro y no se lo aconsejo ni a mi peor enemigo. La distancia física, de manera temporal, puede que nos ayude a consolidar nuestra relación (aunque no creo que hiciera falta, sino no llevaríamos casi 5 años juntos...) pero el proceso está siendo muy difícil, al menos para mí.
Ponte pronto en contacto conmigo, por favor. ¡Cuidate!

Besos
Te amo.
YANKO

17.2.08

Hoy por nosotros

¡Hoy por nosotros! Porque nos lo merecemos; porque hemos demostrado que juntos estamos mejor que separados; porque estos 4 años y 8 meses juntos demuestran que no nos ha ido nada mal; porque aunque ahora estemos separados por miles de quilómetros en apenas 25 días nos volveremos a encontrar; porque aunque de nuevo nos separemos unos meses más, los dos sabemos que si nada nos lo impide celebraremos juntos los 5 años que demuestran que la distancia nos ha unido más, que ningún estrecho riachuelo o una piedra un poco grande se han conviertido en obtáculos insuperables; porque estos meses sin ti están siendo muy duros pero sé que superarlos supone unirnos más y hacer de esta relación una unión duradera y fuerte, que nada ni nadie podrá separar; porque nos necesitamos el uno al otro; porque no podemos vivir dos días sin saber nada del otro; porque juntos hemos vivido muchos momentos inolvidables; porque te amo y sé que tu me amas y eso me basta...

Muchos besos y abrazos
YANKO

15.2.08

Muchos días sin actualizar

¡Cuántos días sin actualizar! Como siempre, en mi línea: sin tiempo para más cosas. Aunque se pueda pensar que debo estar más relajada porque desde el 21 de diciembre no tengo clases en la universidad, eso no es verdad. Entre estudiar para los exámenes, hacer trabajos y demás, he estado liada hasta hace dos semanas y ahora no es que esté de vacaciones, sinó en período de prácticas intensivas (que de intensivas tienen poco porque de 10 días que tenía que haber ido, sólo he ido 5, ya que los otros días tenía que trabajar en ADUAB). Estar de prácticas me supone también trabajo, pues no es sólo ir y ya está, sinó que tengo que preparar actividades que forman parte de mi practicum y ayudar a las educadoras a preparar, sobretodo, actividades especiales (talleres de cocina interculturales; libro de recetas; dosier sobre las mujeres, sus paises de orígen, las diferentes religiones y culturas, etc.; mandalas; entre otras cosas). En general, me estan gustando las prácticas, pero suponen bastante trabajo, sin contar la parte escrita que la llevo fatal. Por otro lado, sigo trabajando en ADUAB y ahora más que otros días, ya que con las inscripciones de los cursos que organizamos, hay mucho trabajo y ayer me tuve que traer trabajo a casa, porqué en las más de 5 horas que estuve trabajando no me dió tiempo a terminar con todo y durante este fin de semana, tendré que dejarlo todo listo. También sigo trabajando cada tarde en la escuela de idiomas, que debe ser en lo único donde estoy más tranquila, pues estas últimas semanas no hay mucho trabajo que hacer y las 3 horas diarias son relajadas e incluso, a veces, se me hacen aburridas de no hacer nada. Y por lo demás todo igual, sigo con las clases de árabe y como ahora tengo que estudiar para mañana os enseño el alfabeto árabe, para que os hagais una idea de lo que hago... ¡Es muy difícil! Pero vamos que si estudiara más seguro que me iría mejor... pero como siempre, la falta de tiempo, me impide estudiar más.

Y, bueno, que el lunes empiezan de nuevo las clases en la universidad y yo sigo sin saber las notas de los examenes... si es que tenemos unos profesores que son una maravilla... En fin, a ver si me dan alguna alegría y con las nuevas asignaturas me animo más y acabo la dichosa carrera en condiciones.
Mientrastanto, voy contando los días que quedan para irme a Perú a ver a mi niño, ¡que ya toca! Y ya se acerca tanto el día de irme, que me da hasta miedo, de no saber que hacer tantas horas en el aeropuerto de Lima, de volver a ver a la que es la persona más importante en mi vida (sí, miedo o inseguridad o llamarlo como querais, pero no sé como van a ser esos 10 días en Perú, ni mi regreso y la espera de nuevo, hasta que él vuelva a finales mayo...). Es imposible saber como van a ir las cosas, pero eso de no tenerlo controlado es lo que más nerviosa me pone. En fin, que me tengo que relajar y ver que pasa, sin adelantarme a los acontecimientos (sí, yo sola me lo digo todo...).
Bueno dejo ya de escribir, que para lo que digo no vale la pena... Me voy a estudiar un poco de árabe.

Besos
YANKO

2.2.08

Por ti, Virgi

Hoy le toca a mi niña Virgi, porque siempre está cuando la necesito, cuando tengo que contar una alegría es de las primeras en saberlo y cuando tengo un problema, también. Nos conocemos desde hace 6 años, aunque del primer año contigo, en segundo de bachillerato, sólo recuerdo tu nombre, el regalo de amigo invisible que me hiciste y alguna que otra vez que el profe de matemáticas, el Juan Carlos, nos había echado de clase. Nuestra amistad, empezó estudiando integración social, en los viajes de metro de Santa Coloma a Sagrera y viceversa y en clase. Desde esos inicios hasta ahora ha pasado bastante tiempo y seguimos conservando la amistad. Hemos vivido muchas cosas juntas que dificilmente olvidaré. Compartimos amigas y amigos, experiencias como el Rialles, intereses, estudios, ambiciones... muchas cosas que nos unen y que distan mucho de la imagen que tenía de ti en bachillerato. Por aquel entonces no te conocía, pero ahora que te conozco sé que eres una persona maravillosa, una amiga imprescindible en mi vida y deseo que seas muy feliz y consigas todos tus propósitos en la vida, porque te lo mereces, porque como amiga sabes dar lo que otros no saben, Te preocupas por tus amigos, estás con ellos en lo bueno y en lo malo, te ríes con ellos, lloras con ellos, aprendes con ellos... Eres una de mis mejores amigas y quiero que lo sigas siendo de por vida. Sólo espero saber corresponderte de la misma forma. Si alguna vez te he fallado, lo siento. Te quiero mi niña.

Besos
YANKO

31.1.08

Hoy por ti mi niño

Hoy por ti cariño, porque sé que estás pasando por un momento difícil y quiero darte ánimos y ofrecerte mi ayuda para lo que necesites. Sé que la distancia que nos separa me impide ayudarte como siempre intento hacer, escuchándote, dándote, mis consejos y opiniones y también mimitos. Pero quiero que sepas que puedes contar conmigo para lo que necesites, que aquí me tienes esperando que vuelvas y podamos estar juntos, para lo bueno y para lo malo, como siempre lo hemos estado en los más de cuatro años y medio que llevamos. Piensa que pronto voy a verte, que ya tengo puestas las vacunas que permiten que vaya para estar contigo, para volver a estar juntos de nuevo, aunque sólo sean diez días. Ánimate pensando que lo que estás viviendo forma parte del aprendizaje de la vida, que tanto para lo bueno como para lo malo, aprenderás a desenvolverte. Que todo lo que estás viviendo, por muy positivo o negativo que sea, será una experiencia increíble que seguro que cuentas a nuestros nietos cuando seas mayor. Sé que eres fuerte y que saldrás bien de todo esto. Envidio tu capacidad de aguante, de superació, tu valor. Yo sería incapaz de irme tan lejos, sola, tanto tiempo y, con los primeros problemas que surgieran, me volvía.

Ahora debes aguantar hasta el final, aprender mucho y volver con la sensación de que toda esta experiencia ha sido positiva. Yo estaré aquí esperandote para seguir estando juntos, de por vida. Te amo.

Besos
YANKO

28.1.08

Melancólica...

Hoy ha sido un día raro, he estado toda la mañana en casa haciendo el último trabajo de este semestre, que entrego mañana y del cual estoy deseando olvidarme. A media mañana he recibido una llamada que me ha dejado muy triste, ha muerto un hermano marista, voluntario del Rialles y eso ya me ha dejado chafada para todo el día... La tarde, trabajando en la escuela de idiomas, también ha sido rara, porque casi no he hecho nada y me he aburrido mucho y eso es malo, porque me ha dado tiempo a pensar en muchas cosas. Entre ellas que hoy queda justamente un mes y medio, para largarme a Perú a ver a mi niño. ¡Tengo muchas ganas de verte mi amor, creo que no te lo puedes ni imaginar!

El motivo de ocupar tanto mi tiempo, no es que sea masoca y quiera hacerlo todo, y a la vez (aunque a veces pueda parecer que sí), sinó que prefiero no tener estos momentos para pensar, que dan lugar a tristezas y melancolías. Sin ir más lejos, cuando he vuelto del trabajo, me he puesto a mirar fotos que tengo guardadas en el ordenador y he encontrado la foto perfecta para hoy: la última foto que nos hicimos juntos. Esta foto nos la hicieron el día del cumpleaños de Siro (21 de septiembre) y creo que es de las mejores que tenemos, porque nosotros no somos muy fotogénicos que digamos... Viendo esta foto me han venido a la cabeza muchos momentos juntos, pero a la vez, me ha dado la energía que no he tenido durante todo el día de hoy, al pensar que queda poco para vernos, que pasado mañana ya voy a ponerme las vacunas para poder viajar allí donde estás.

En fin cariño, que te amo y, como puedes comprovar, te necesito cerca de mi para vivir. Ánimo que sé que estás malito y que para ti estos meses tampoco estan siendo fáciles. Siento no poder hacer mucho por ayudarte. Es la parte más jodida de esto, ver que estás pasando por momentos duros y no poder hacer nada más que escucharte... Lo dicho, que te quiero y que pronto me reuniré contigo en Piura.

Besos
YANKO

27.1.08

En los últimos días...

De nuevo hace días que no actualizo el blog y eso que creía que acabando los examenes estaría más relajada, pero ¡que va! Hasta que no acabe los trabajos, no volverá la tranquilidad... en fin, menos mal que ya queda poco...

Por lo demás, más o menos, todo sigue igual, trabajando en ADUAB, en la escuela de idiomas, las clases de árabe... en fin, la rutina de siempre, pero contenta, dentro de lo que cabe. Lo que me fastidia de estos últimos días son los dolores de espalda de tantas horas con el ordenador, pero bueno, a ver si se acaba pronto todo...

¡Y por fin ayer, salí un rato, que hacía tiempo que no salía y ya necesitaba airearme! Primero cena con Esther y Robert en el chino, ¡como me reí con vosotros! Después de varios intentos, la mejor foto que nos hicimos en el chino, fue la primera que he colocado, así que podeis imaginaros como son el resto... no hacíamos más que reirnos... en fin, ¡que me lo pasé muy bien y que espero poder repetirlo! Gracias amores míos por alegrarme los días y hacerme reir, que falta me hace...

Y después quedada con: Núria (esta chica tan mona que sale en la segunda foto y te que tiene una L de Lerda en su casa, esperando poder engancharla en un coche), Aroa, Cristina, Alba, Noe, Josep, Mikel, Alba, Siro, Laia y, evidentemente, nosotros, Robert, Esther y yo. También nos reimos mucho mientras esperábamos a Siro y Laia. Y después fuimos a Zero, y la verdad es que nos amuermamos bastante, en general, quizás porque el ambiente no acompañaba mucho... si hubieran venido nuestros padres se lo hubieran pasado mejor que nosotros... y apunto estuvimos de llamarles, porque total seguro que conocían a alguien, todos eran de su quinta...

Aún y así, la valoración general, es que me lo pasé muy bien y me reí mucho. Pero propongo que el próximo día vayamos a un bar y estaremos más tranquilos, podremos hablar y jugar a las cartas, si quereis, y así no nos pondremos tan cómodos en los sofas, porque como podeis observar en la última foto, Esther, Robert y yo, acabamos tumbados en los sofas de Zero.
Gracias a todos.

Besos
YANKO

20.1.08

Hoy por vosotros


Hoy tengo ganas de daros las gracias a vosotros (de izquierda a derecha y saltandome a mi): Ana, Cris, Nico, Eli y Yoli. Os doy las gracias porque en los 3 años que llevamos juntos en la universidad, no me habeis fallado nunca, sé que siempre puedo contar con vosotros y habeis estado en los buenos y malos momentos, que nosotros ya conocemos y que yo no olvidaré. Nos hemos reido mucho juntos y, a veces, también hemos llorado (bueno, yo que soy una blandengue...); nos hemos divertido y aburrido juntos; hemos estudiado y hemos hecho ver que estudiábamos juntos; hemos cenado y celebrado cumpleaños juntos; hemos sufrido (por las notas, por temas personales, etc.) y también nos hemos alegrado juntos de nuestros logros personales, entre otras cosas.

Habeis sido y sois lo mejor que he encontrado en la UAB (algunos más también, pero ya hablaré otro día del resto...). Me habeis aguantado muchos días con mis tonterías, mi mal humor o mis momentos de estrés y aunque en algun momento nos hayamos enfadado después todo ha vuelto a su sitio.
Aunque Cris y Eli me llevais aguantando 2 años más, pero bueno, yo a vosotras también, jajaja. ¡Chicas! ¡Que ya hace 5 años que nos conocemos! ¡Anda que no han pasado cosas en estos 5 años!

En estos momentos recuerdo cosas que han pasado con cada una de vosotras (si Nico, tu también eres una más). Por ejemplo, con Eli, el viaje a Italia en segundo de integración social (¡cuantas anécdotas!); con Cris, muchas confidencias y charlas en el metro, en el bus, en el tren o en un bar (también con la Virgi); con Yoli, celebrando mi aprobado de la teórica del carnet de conducir, justo cuando salíamos de clase; con Nico, sus sorprendentes comentarios que nos hacen reir en medio de clase y con Ana, el viaje en coche hasta Cambrils, como nos reimos! Esto es sólo un ejemplo de las cosas que he vivido con cada uno de vosotros, porque evidentemente, han sido muchas más.

Sólo espero haber sabido corresponderos de la misma forma y que en el presente y, también, en el futuro, sigamos siendo amigos y compartiendo lo bueno y lo malo, como hasta ahora. Os deseo una vida llena de alegrías y que podais conseguir todo aquello que os propongais. Sed felices y contar conmigo para lo que querais, bueno o malo, sabeis donde encontrarme y que os escucharé y os ayudaré en lo que pueda y, celebraremos nuestros logros juntos. Gracias de nuevo por ser mi amigos.

Besos
YANKO

19.1.08

Se acabaron los examenes y yo ya estoy feliz

Tal y como se puede apreciar en la foto estoy feliz. Esta foto no es de hoy, pero la aprovecho jajaja, y no es que salga muy favorecida, pero vamos que si tuviera que encontrar una foto decente, ya puedo buscar que no la encontraría...
En fin, a lo que iba, que esta mañana he acabado los examenes, si un sábado, pero es que era el de árabe... Por este motivo, no he podido actualizar el blog hasta hoy. Ahora ya "sólo" me quedan algunos trabajos de dos asignaturas (practicum y proyectos). No es que quede poco, pero ya voy más tranquila y relajada...


Y ahora que podría salir este fin de semana a celebrarlo, hay mucha gente de examenes (ánimos a todos) y algunos con mucha suerte que se han ido a esquiar a Andorra (Robert, Lore, Joan y Jessy), así que no sé que haré... Quizás aprovecho para descansar y para ir haciendo cosas de los trabajos pendientes. Pero bueno, a ver si la semana que viene podemos quedar y celebrar que la Núria ya es conductora de primera, jajaja. Felicitats guapa! Ja t'ho mereixies!

Como todos sabemos, el tiempo, en ocasiones pasa despacio, pero también pasa muy rápido y aunque el día a día, desde octubre se me está haciendo largo, en el fondo noto como ya hace 2 meses que tengo los billetes para irme a Perú y que quedan apenas 10 días para ponerme las vacunas y empezar a preparar mi viaje... Es curioso, siento al mismo tiempo que hace mucho, muchísimo, que no veo a mi niño, pero que en el fondo el tiempo está pasando más deprisa de lo que imaginaba y que lo que él me dijo era cierto: en cuanto tengas los billetes, pronto llega Navidad, después los examenes, con eso ya estás a final de enero y no te das cuenta que queda poco más de un mes; después las dos semanas de prácticas y la vuelta a la rutina habitual en la universidad y así llegamos a marzo, y antes de Semana Santa, estoy volando rumbo a Perú. En fin, que estoy deseando que llegue el 13 de marzo e irme (no por el viaje en sí, sino por la persona a la que me encontraré esperando en el aeropuerto de Piura)!

Besos
YANKO

11.1.08

Lo que ronda por mi cabeza estos días...

Hace algunos días que no escribo nada en el blog, esto se debe, principalmente, al poco tiempo que tengo... no paro de hacer cosas y necesitaría días de 48 horas, para seguir pidiendo que fueran más duraderos...

No puedo estarme quieta y necesito hacer cosas constantemente, por eso cualquier hueco que tengo intento ocuparlo haciendo cosas que me gustan, aunque éstas, la mayoría de veces no son para relajarme y olvidarme de los problemas y el tiempo, sinó que son para hacer cosas nuevas, seguir aprendiendo, conociendo... porqué como dicen los entendidos, el saber no ocupa lugar. Me encanta aprender cosas nuevas y por eso siempre busco hacer cursos, como el de árabe, porque me parecen muy interesantes, y la pena es la falta de tiempo y dinero para hacer todos los que me gustaría hacer (pero poco a poco, seguro que voy haciendo más de uno XD); también me gusta conocer gente y es por eso que casi siempre que me dicen de salir a algun sitio, allí voy; me gusta sentirme útil y ayudar a los demás en lo que puedo, por eso soy voluntaria de algunas entidades (un centro abierto, un entidad cultural, etc.) y me encanta viajar, por eso me da rabia no poder ir a Hungría a participar en un seminario sobre discapacidad en marzo (como al que fui a Lituania, el año pasado), porque no me van a dar 10 días de fiesta en el trabajo y porque sería volver y al cabo de dos días coger un avión para Perú (¡que a este seguro que voy, que ya tengo los billetes y estoy deseando ir!), pero en fin, que le vamos a hacer... no se puede hacer todo...

Por si no lo habeis notado, estos días ando muy liada, y aún y así, mi cabeza no para de trabajar, entre otras cosas, porque estoy viviendo un momento raro en mi vida, quiero hacer muchas cosas pero el tiempo y el dinero no me lo permiten y me estoy planteando qué hacer a partir del verano, pues si todo va bien, el junio acabo la carrera de educación social. Y no sé si seguir estudiando ni qué estudiar, si ponerme a trabajar y dejar los estudios por una temporada (que ya son muchos años y tampoco me iría mal), si largarme fuera del país y hacer algo interesante (voluntariado europeo, trabajo con una ONG, etc.)... Ya contaré lo que finalmente decida... Se aceptan propuestas, opiniones y comentarios al respecto (que haga caso o no, eso ya es otro tema, pero los tendré en cuenta, eso si...).

Bueno, se acabó por hoy, que menudo rollazo estoy metiendo y que además me tengo que poner a estudiar árabe, que mañana tengo clase y casi no he hecho nada y la semana que viene tengo un examen.

Besos
YANKO

8.1.08

Vuelta a la rutina

Vuelta a la rutina, a los nervios, al estrés, al cansancio... Me podeis llamar quejica, pero debo tener algo así como un síndrome postvacacional, pues ayer empezé a trabajar y hoy más todavía. Como algunos/as ya sabeis, hago muchas cosas para ocupar mi tiempo (estudio educación social en la universidad, trabajo en la asociación de discapacitados de la universidad, trabajo en una escuela de idiomas de secretaria/recepcionista y estudio árabe), y hasta ahora casi no me había quejado porqué no tenía examenes... Esto de tener dos semanas de vacaciones de todo (por suerte en los dos trabajos y en los dos estudios se sigue el calendario escolar) y empezar a lo grande, no está siendo bueno... Ayer ya empezé a trabajar en la escuela de idiomas, hoy en el de la universidad y la semana que viene empiezan los examenes y las entregas de trabajos (incluido el examen de árabe), ¡total que tanto estrés de golpe no es bueno! Por eso, si a partir de ahora me veis más irritable, histérica, antipática y demás, no me lo tengais muy en cuenta, por favor. Para evitar males mayores, no me deis muchos disgustos, por favor...

Por otro lado, tengo en mente una fecha: 13 de marzo. Día en el que cogeré uno, bueno, dos aviones, y me plantaré en Piura (Perú) para reencontrarme con el amor de mi vida. Hasta entonces, tendré que esperar y seguir teniendo paciencia, ya que como dice mi último nick del messenger, "la paciencia es amarga, pero sus frutos son dulces". Así que Estemon, prepárate que cuando llegue a Piura quiero mucho cariño, pues estoy necesitada (no penseis mal, eh?), pero necesito recuperar el tiempo que llevamos separados (ahora mismo 99 días), pero que se convertirán en 164 días sin verte, sin besarte ni abrazarte, sin poder tocarte y sentirte cerca de mi... ¡Esto es una tortura que no le recomiendo a nadie! Pero bueno, habrá que soportarlo hasta el final, no hay elección... Te quiero, cariño.

Como veis hoy estoy un poco "chof", entre el estrés y la falta de paciencia... Pero bueno, espero que este estado de ánimo que tengo, se pase rápido... Gracias a todos y todas las que me aguantais a diario o bastante a menudo, sois mi apoyo en este momento, sólo espero no fastidiarla con vosotros (muy típico de mi en este estado...).

Besos
YANKO

5.1.08

Hoy cumpleaños de Esther y víspera de Reyes

En primer lugar, ¡¡Felicidades Esther!! Espero que ayer te lo pasaras muy bien, porque el rato que estuve yo fue la ostia! Me divertí mucho contigo, Luis y Robert, vaya trío estais hecho!!
No nos conocemos demasiado, pero te conozco lo suficiente para saber que vale la pena tener amigas como tú! Te preocupas por tus amigos/as, haces reir a los que te rodean y haces feliz a muchos/as. Gracias por invitarme a celebrar tu cumpleaños y hacerme reir durante algunas horas.

¡¡FELICIDADES Y QUE CUMPLAS MUCHOS MÁS!!

Además hoy, es víspera de Reyes, lo que significa que hoy todos nos tenemos que ir a dormir prontito, sino los Reyes pasan de largo y no paran en nuestras casas... ¿Os acordais de la inocencia de cuando éramos pequeños? como nos creíamos todo, eh? ¡Qué lástima que uno crezca y pierda esa inocencia! En fin, portaros bien (aunque si no os habeis portado bien durante todo el año, ahora no lo vais a poder arreglar ya...) y que los Reyes Magos os traigan todo lo que hayais pedido. Yo como no he pedido nada, no me espero nada, pero supongo que alguna cosa caerá..., como siempre...

Besos
YANKO

3.1.08

La buena gente de Santa Coloma

Si, si, como lo leis, en Santa Coloma también hay buena gente y mucha y entre ellos estan mis amig@s! En los últimos meses he conocido a mucha gente, lo típico, amigos de amigos, que al final resultarán ser mis amigos o eso espero... Como siempre hay gente a la que he visto más y otros menos, pero no sé si es que yo estoy más receptiva últimamente o es que ellos y ellas se lo curran, ¡pero me caen todos muy bien!
Para ilustrar este comentario, jajaja, pongo una foto de la cena de Navidad, aunque ya no estamos todos los que fuimos a cenar, porque algunos se fueron antes y otros no pudieron venir. Sí, somos alrededor de unos 20 los que nos juntamos y bien que nos lo pasamos! O al menos, yo... Entre cenas, salidas nocturnas y demás, no paramos mucho, o esa es mi sensación... También hay que tener en cuenta que yo no acostumbro a salir mucho y, aunque suene raro, desde que mi niño se ha ido, he cambiado, ahora salgo más que nunca (al principio lo hacía para no quedarme en casa rallandome y tal, ahora lo hago porqué me da la gana y me lo paso genial).


Bueno, sólo decir que os estoy cogiendo mucho cariño a todos y daros las gracias por alegrarme las noches que paso con vosotros.

Besos

YANKO

2.1.08

La pareja del año 2007

Hoy quiero dedicar un espacio en este rinconcito, a uno de mis mejores amigos, Infern, y junto a él, a su novia, Sacerdotessa. Llevais 5 meses juntos, y ya habeis pasado buenos y malos momentos, habeis compartido muchas cosas y también las habeis compartido con nosotros. Supongo que el año 2007 será para vosotros un año inolvidable y os deseo que lo que estais viviendo sea algo duradero y que lo aprovecheis al máximo. ¡Olvidaros de las discusiones y vivir la vida, que son dos días!
Olvidaré vuestra broma del dia 28, pues como sabeis soy la única que no se la creyó... si es que a mi no me cuela nada... Infern que te conozco bastante bien y sé que estás muy loco pero tienes unos límites, como todo el mundo...
Gracias por estar ahí siempre, para lo bueno y para lo malo. Aunque muchas veces te cambiaría... y creo que tu ya sabes porque...
¡Portaros bien! Os quiero
Besos
YANKO

1.1.08

¡Menudo inicio de 2008!

Pues si, por si alguien lo dudaba ya estamos en el 2008 y yo con una resaca impresionante... He llegado a mi casa a las 10 de la mañana, con un sueño y un cansancio ¡que ya no me aguantaba de pie! Me he metido en la cama sin pensarmelo y cuando me he despertado mis padres, mis tios y mi abuela, ya estaban tomando el café... ¡Espero que empezar el 2008 de esta forma no sea un mal presagio!
Por otro lado es curioso sentir que tu estás en el 2008 mientras tu pareja todavía está en el 2007... A las 6 de la mañana, hora española, cuando ya llevábamos horas de fiesta, celebrando el 2008, en Perú todavía estaban con las uvas... Es un tanto curioso, sin duda...
Sólo una cosa más: ¡Feliz año nuevo! y perdón porqué sé que este año sólo he felicitado el año a los que he visto en persona, no he enviado ni un sms ni he llamado a nadie, ho sento, pero por algunos motivos he preferido no decir nada a nadie (me podeis llamar mala amiga, tacaña o lo que os dé la gana, pero este año ha ido así...). Aunque en mi defensa debo decir que aunque no os lo haya dicho, os deseo un 2008 perfecto, que se cumplan todos vuestros deseos y propósitos de año nuevo!

Os quiero, besos
YANKO